شیشه نازک تنهاییم را قطرات باران می‌آراید و

    صدایش در ناودان ویرانه‌ام به سکوت بی رنگ حجم وجودم پایان می‌بخشد؛

                  در نبودنت، باران چه جولانی می‌دهد.